Talmud do Pirke Awot 3:8
רַבִּי דּוֹסְתַּאי בְּרַבִּי יַנַּאי מִשּׁוּם רַבִּי מֵאִיר אוֹמֵר, כָּל הַשּׁוֹכֵחַ דָּבָר אֶחָד מִמִּשְׁנָתוֹ, מַעֲלֶה עָלָיו הַכָּתוּב כְּאִלּוּ מִתְחַיֵּב בְּנַפְשׁוֹ, שֶׁנֶּאֱמַר (דברים ד) רַק הִשָּׁמֶר לְךָ וּשְׁמֹר נַפְשְׁךָ מְאֹד פֶּן תִּשְׁכַּח אֶת הַדְּבָרִים אֲשֶׁר רָאוּ עֵינֶיךָ. יָכוֹל אֲפִלּוּ תָקְפָה עָלָיו מִשְׁנָתוֹ, תַּלְמוּד לוֹמַר (שם) וּפֶן יָסוּרוּ מִלְּבָבְךָ כֹּל יְמֵי חַיֶּיךָ, הָא אֵינוֹ מִתְחַיֵּב בְּנַפְשׁוֹ עַד שֶׁיֵּשֵׁב וִיסִירֵם מִלִּבּוֹ:
R. Dostai, syn R. Yannai, mówi w imieniu R. Meira: Jeśli zapomni się choćby jednej rzeczy z jego nauki [ponieważ jej nie sprawdził], Pismo uważa to za niego tak, jakby był odpowiedzialny za swoją duszę [ ponieważ zapomina o tym, przychodzi, aby pozwolić na to, co jest zakazane, i stworzyć przeszkodę. A jego niechęć jest uważana za celową. Albo jest odpowiedzialny za swoją duszę, ponieważ ta nauka była jego ochroną, a teraz, kiedy o niej zapomniał, nie jest już chroniony], jak napisano (Powtórzonego Prawa 4: 9): „Uważaj tylko na siebie i uważaj na swoją duszę bardzo, abyś nie zapomniał tego, co widziały twoje oczy. " Mógłbym pomyśleć, że tak było, nawet jeśli jego nauka go „pokonała” [tj. Nawet jeśli było to dla niego trudne iz powodu trudności zapomniał o tym]; dlatego jest napisane (tamże): „i aby nie odeszli od twego serca przez wszystkie dni twego życia”— Nie ponosi odpowiedzialności za swoją duszę, dopóki nie usiądzie i (umyślnie) nie usunie ich ze swojego serca.